Wykład II
WIĘCEJ ŚWIATŁA NA DRODZE
Spróbujmy równie ściśle patrzeć na dziecinne objawy naszego życia duchowego i dążmy do wyzwolenia od nich, starając się zrozumieć ich naturę, pochodzenie i znaczenie, zamiast się ich lękać jako "kuszenia diabelskiego". Nie masz żadnego diabła, a jest tylko trwoga i ciemnota.
Prawidło siódme powiada: "Wykorzeń pragnienie rozrostu", gdy ósme każe się nam doskonalić. "Rośnij, jak rośnie kwiat, który bezwiednie ale pożądliwie całą duszą wydziera się w powietrze. Podobnież i ty dąż naprzód, aby duszę swą otworzyć wieczności. Trzeba jednak, aby tylko wieczność wykazywała w tobie piękność i siłę, nie zaś samolubne pragnienie rozrostu, gdyż w pierwszym przypadku rozwijasz się w nadmiarze czystości; w drugim twardniejesz pod wpływem gwałtownej żądzy rozrostu osobistego". Autor przytoczonych tu słów wcale jasno wyłożył znaczenie tego dwustronnego sformułowania prawdy - tak, iż bardzo niewiele pozostaje nam dodać do jego objaśnienia, nawet dla tych, co dopiero weszli na "Drogę". Różnica między "pragnieniem rozrostu" a naturalnym rozwojem duszy, która się duchowo doskonali - polega na różnicy pobudek. "Pragnienie rozrostu" w znaczeniu względnym, jest to żądza doskonalenia się dla chwały osobistej; jest to subtelniejsza forma próżności i ambicji samolubnej. Dążenie to, o ile się objawia w sprawie samodoskonalenia duchowego - skierowane jest ku temu, co okultyści
nazywają "czarną magią"; czarna zaś magia jest to pragnienie zdobycia potęgi duchowej dla celów samolubnych albo po prostu dla samego poczucia potęgi, która jest wynikiem takiego rozwoju. Ucznia nauk tajemnych często należy ostrzegać przed takimi pragnieniami i czynami, które stanowią niby cieniową stronę obrazu.
Strony wykładu:
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26